Dzień czterdziesty ósmy: minimalizm

Minimalizm święci triumfy na całym świecie. Słyszę, że ktoś jest minimalist(k)ą, bo ma tylko jeden komputer, jeden smartfon, jeden tablet. Oto, proszę państwa, jak wygląda prawdziwy minimalista.

Dobytek mojego osadzonego:

• spodnie (para jeansów + „firmowy” zielony garniturek),
• spodnie od dresu,
• trzy koszulki z długim rękawem,
• dwie koszulki z krótkim rękawem,
• bluza od zielonego garniturku,
• trzy pary bokserek,
• cztery pary skarpet,
• dwie pary obuwia (tenisówki i trampki) oraz klapki kąpielowe,
• produkty papiernicze: zapas kopert, znaczków pocztowych, bloków listowych A5 i A4, blok rysunkowy (gładki), dwa niebieskie długopisy, dwa zielone, jeden czerwony, dwie linijki (25 i 30 cm), karty telefoniczne, sterta listów ode mnie,
• żywność z paczek (resztka kabanosów, resztka sera żółtego, czekolada – może dwie), witaminy rozpuszczalne, soki kupione w kantynie – przeciwko awitaminozie), kawa sypana (w woreczku, bo słoików nie wolno, nawet plastikowych), cukier,
• przybory higieniczne (jednorazowe maszynki do golenia, maksymalnie 5 sztuk na raz), mydło-żel pod prysznic (starcza na długo, bo prysznic jest raz w tygodniu), szampon, mydło w kostce, szczoteczka i pasta do zębów, dezodorant (zdobyty!), krem,
• dwie książki z domu, dwie książki z biblioteki więziennej (wymieniane co drugi dzień),
• zegarek.

Nie ma komputera, nie ma telefonu. Wróć, ma telefon. Całe dziesięć minut dziennie, aparat telefoniczny jest jego (i mój). Spróbujcie tak, mądrale-minimaliści. 

Słowo na dziś

minimalizm – ograniczenie do minimum wymagań, potrzeb, dążeń może nastąpić z przyczyn wewnętrznych, ale jeśli jest wynikiem zewnętrznego działania, może mieć wymiar pozytywny i negatywny. Ograniczenie potrzeby posiadania swetra, gdy wiosna jest wręcz zimna, a nie chłodna, to jest szczyt świństwa i ciekawe, jaki ma to wymiar wychowawczy – mój osadzony miesiąc prosił wychowawcę o zgodę na otrzymanie swetra z domu. Ograniczono także jego dążenia, zminimalizowano go, ale w skrajnie negatywny sposób. Ograniczenie dążeń człowieka do rozwoju uważam za najokrutniejszy wymiar kary – na to nie został skazany i walczyć będę o to, by tego mu żaden frustrat nie odmówił. 

Dzień trzydziesty szósty: rozdarta koperta

Nie potrafię uwierzyć, że dziś mija trzydzieści sześć dni rozstania. Mała uroczystość, taka na odwrót. Kto powiedział, że świętować można tylko okrągłe i radosne rocznice? Trzydzieści sześć to piękna liczba, babilońska. Jak i Babilon, z którego w jakiś sposób muszę wyrwać mojego osadzonego. 

Codziennie kilkakrotnie sprawdzam skrzynkę, czy przypadkiem nie przyszedł list. Korespondencja mojego osadzonego i moja jest sprawdzana uważniej niż innych osadzonych. Wszyscy inni skazani – według doniesienia przez telefon – dostają swoje listy przed południem, jedynie mój osadzony po południu. W jednym z ostatnich listów pozdrowiłam panów czytających. W pierwszym odruchu, biorąc pod uwagę statystyki czytelnictwa w Polsce, chciałam im pogratulować osiągnięcia poziomu wyższego niż średnia krajowa. Moich listów już było na jedną trzecią książki, mój osadzony wyprodukował te brakujące dwie trzecie, a minął miesiąc pisania do siebie. Ostrożność nakazała mi się wycofać z takich słów, ale mimo wszystko pozdrowienia zostawiłam, jak również wyraziłam żal, że muszą czytać to wszystko, a przecież oboje piszemy niewyraźnie. Wyobrażam sobie jednak, że piszemy nieco lepiej niż średnia więzienna. 

To też skłania mnie do ciągłego rozpatrywania rozdartej koperty. Jeden z pierwszych listów z drugiego miejsca osadzenia, datowany na 9–10 maja znalazłam w skrzynce na listy raptem parę dni temu. Wyjmując go późnym popołudniem, byłam zdziwiona, że tam w ogóle jest. Sprawdzałam skrzynkę rano i po powrocie z pracy – nie było nic. O tej porze listonosz nie chodzi. Kto, do licha, zostawił w skrzynce list od mojego osadzonego, w rozdartej kopercie, z wyjętymi z niej wszystkimi kartkami poza jedną, pierwszą… 

Ta jedna kartka, pierwsza, skłania do myślenia, że to jednak Poczta Polska zawaliła. Jeśli nie, to niech wszystkie furie zaatakują tych, którzy ten list czytali! To pierwszy list z nowego miejsca osadzenia, z momentu, gdy bałam się o niego najbardziej w życiu, gdy nocami nie spałam, zastanawiając się, czy on jeszcze żyje, a jeśli żyje, to jak żyje! Teraz wiem dopiero, trzy tygodnie po wydarzeniach, jak było mu ciężko. Że marzł nocami, nie mogąc spać, bo bluza z kapturem jest zakazana. Że obawiał się najbardziej na świecie tego, że nie przyjadę, a jak ja, jego konkubina, miałabym nie przyjechać…? Jak miałabym go zostawić? Jego? Moje szczęście, moje życie… 

Moje życie jest jak ta rozdarta koperta, została w nim tylko jedna kartka, wszystkie inne są wyjęte, położone osobno. 

Słowo na dziś

koperta – płaska torebka papierowa do przesyłania korespondencji. Nic słownik nie podaje, że może być A5, A4, B5 i tak dalej, że może być z bąbelkami lub usztywniana. Tym bardziej ani słowa nie ma na temat tego, że koperta przechowuje to, co dla mnie najcenniejsze: słowa mojego osadzonego. Lub informacje na temat kredytu bankowego. Albo rachunek za prąd, którego za ten miesiąc jeszcze nie zapłaciłam. Koperta to jeden z najważniejszych przedmiotów i, rozdzierając ją, powinniśmy o tym pamiętać. Ty szujo zaś, która rozdarła kopertę z listem od mojego osadzonego, który powinien był do mnie przyjść dawno temu, a przez twoją ohydną ciekawość został gdzieś zatrzymany, ty szujo, niech cię harpie wydymają, a niech tam, niech cię harpie i furie dymają, bez przerwy.

Dzień dwudziesty drugi: poczta

Trzy razy dziś sprawdzałam skrzynkę na listy. Nic. Dwa razy byłam dzisiaj na poczcie. Listu jednak dzisiaj nie wysłałam. Ilekroć spotykam listonosza na ulicy, pytam go, czy przypadkiem nie ma czegoś dla mnie. Poczta staje się centralnym punktem mojego życia. W dobie internetu, maili, wideopołączeń, wiadomości prywatnych w niezliczonych sieciach społecznościowych polski system więziennictwa i polski system sądownictwa karnego opiera się na Poczcie Polskiej. 

Mój osadzony poniekąd przez Pocztę Polską znalazł się w zakładzie karnym. Poniekąd, bo w jego przypadku zawiadomienia o rozprawach dostarczano – tu się poczta sprawiła – tylko pod zły adres, bo sądowi nie chciało się sprawdzić, który jest właściwy. Trzecie pismo wysłane, ale niedoręczone uważa się za doręczone, rozprawa może się odbyć, odbyła się. Poczta Polska, podkreślam, trzy pisma usiłowała dostarczyć, nie zagubiła żadnego z nich, nie spóźniła się, lecz nie w tym rzecz. Sprawa na tym polega, że Poczta Polska w ogóle istnieje; gdyby nie istniała, sądy chyba by przestały funkcjonować. Gdyby nie istniała, może mój osadzony nie trafiłby do pierdla. 

Poczta Polska jest też teraz jedynym łącznikiem między mną, konkubiną, a więźniem. Nie można listu zostawić na dzienniku podawczym w zakładzie karnym, ale trzeba go wysłać. Czy to jest jakiś potajemny plan wspomagania Poczty Polskiej przed upadkiem?

Niewątpliwie mój osadzony, a przy okazji i ja trochę wspieramy Pocztę Polską. List priorytetowy („piorytetowy” jak mówi pani na mojej poczcie) kosztuje 3,25 zł, a często chodzą listy cięższe niż standard. Bo moje listy czasem liczą 30 stron. Mój osadzony za to wysyła po 3-4 listy tygodniowo. Trudno się dziwić, że rozczarowana dziś sprawdzałam skrzynkę pocztową po raz ostatni po 21.00 wieczorem. Dziś, wyjątkowo, pierwszy raz w tym tygodniu, nie przyszedł list…

Słowo na dziś

poczta – komplet definicji wypełniam; mam do czynienia i z instytucją, która dostarcza listy, i chadzam do budynku poczty, i gromadzę epistolografię przesyłaną przez pierwsze znaczenie, do i od drugiego znaczenia. Dlaczego poczta i Poczta Polska to niemal tożsame pojęcia? Dlaczego odradza mi się wysyłać do zakładu karnego listy InPostem? Dlaczego kurierem nie ma sensu? Dlaczego, dlaczego...?

Dzień dwudziesty: listy

„Kocham Cię!”. To najczęściej powtarzany zwrot w listach mojego osadzonego do mnie. W moich najwięcej razy pojawia się „Czekam na Ciebie”. Ważę każde słowo, pisząc do niego. Nerwowo drży mi ręka, gdy piszę o ludziach, sprawach, by nie powiedzieć zbyt wiele. Przestrzegam wszystkich, którzy do niego piszą, bo każdy list do niego i każdy od nas jest uważnie czytany.

Listy czytają wychowawcy. Wiedziałam o tym, ale nie zdawałam sobie sprawy z tego, jakie są konsekwencje czytania przez nich naszych listów. Mój osadzony – w opinii wychowawcy – ponoć zbyt się nad sobą roztkliwia w listach do mnie. Zbyt analizuje siebie, swoje poczynania. Okazuje słabość. Ma przestać, bo na przykład będzie miał zakaz korespondencji lub inne kary. 

Zastanawiam się nad tymi wychowawcami, nad ich znajomością psychiki człowieka. Naprawdę zamierzają resocjalizować człowieka, który nie potrafił sobie poradzić z systemem? Naprawdę uważają, że analizowanie tego, co robił – nie tylko w kontekście czynu, za który trafił do zakładu karnego, ale ogólnie – to ujawnianie słabości? Naprawdę okazywanie w słowach miłości najdroższej osobie na świecie jest oznaką psychicznej labilności? Słabość jest zła, w zakładzie karnym to wyrok na skazanym. Komu, jak nie mnie, mój więzień, mój osadzony, mój skazaniec ma się poskarżyć? Przed kim może zapłakać, jak nie przede mną? Jestem jedyną osobą na tym świecie, która ma prawo słyszeć te słowa i kochać go za nie jeszcze bardziej.

A moje listy, naprawdę go osłabiają? Listy, w których piszę, że będę na niego czekać, że ma miejsce w naszym domu, że nie potrafię pozbierać jego rzeczy i ciągle leżą rozrzucone tak, jak je zostawił, a próba wyprania jego piżamy, zawieszonej w łazience na haczyku, skończyła się porażką i odwieszeniem jej tam, gdzie on ją zostawił? 

Może zapytaliby ci wychowawcy, ile dni spędziliśmy osobno na własne życzenie. Ani jednego. Może zapytaliby o to, co wybieraliśmy, gdy mogliśmy wyjść wieczorem ze znajomymi do knajpy lub spędzić te godziny we własnym towarzystwie, tylko we dwoje. Byliśmy praktycznie nierozłączni, teraz pragniemy być nierozłączni w listach.

Złamać człowieka. Oto cel ludzi trzymających władzę. Nie damy się. Nie możemy być blisko fizycznie, nie odbiorą nam bliskości psychicznej. Nie przenikną naszej miłości, która wyraża się również w pragnieniu wspólnego zjedzenia jajka na twardo na śniadanie, o czym będzie do mnie pisać mój osadzony za każdym razem, gdy takie jajko dostanie w zakładzie karnym. A ja mu będę pisać, że czekam na niego w naszym domu, a gdy do niego wróci, ugotuję mu jajko na śniadanie na twardo. 

Słowo na dziś

list – pisemna wypowiedź skierowana do osoby lub instytucji; też papier, na którym napisano tę wypowiedź. List jest nośnikiem słów, słowa przenoszą uczucia. Papier pachnie Tobą, mój osadzony, ten list jest dla mnie Tobą. „Ekspediować posłańca zaraz, uniżenie proszę, boć to jest wielka impacjencja czekać na wiadomość o tym, co najmilszego i najkochańszego na świecie”.