Dzień sto trzydziesty trzeci: coraz bardziej, coraz mniej

Coraz bardziej odczuwam wszystko. Coraz mniej mnie interesuje. Nadwrażliwość i zarazem obojętność. Niepamięć i pamiętliwość. Zrozumienie i brak wyrozumiałości. 

Pani kurator i pan wychowawca nie mogą napisać opinii, jeśli sąd o to nie wystąpi. Logiczne. Skąd jednak sąd ma wiedzieć, że ma wystąpić? 

Mój osadzony czeka na słowa ode mnie. 

Zanikam. 

Dzień sto trzydziesty: tęsknota

Zaciskam pięści i dopiero wtedy liczę dni pozostające do szczęśliwego rozstrzygnięcia. Jedynie takie przyjmuję do wiadomości. Zaciskam pięści, bo w ten sposób wyrażam moją wolę walki, coraz słabszą, coraz bardziej zduszoną. Liczę: jeden, dwa, trzy, odginam palce po kolei. Na drugiej ręce się gubię, podobnie jak w zawiłościach zasad dotyczących dozoru elektronicznego.

Nie wiem, jak zaprowadzić mojego osadzonego do lekarza, do dentysty. Po pięciu miesiącach w zakładzie karnym chcę, by zrobił badania. Chcę, by jeździł na rowerze. Chcę, by pływał. Tymczasem pani kurator straszy harmonogramem, którego nie będzie zmieniać. Otóż będzie. 

Zaciskam pięści i myślę, że ja im jeszcze pokażę. 

Słowo na dziś

Nie ma. Tylko liczenie: jeden, dwa, trzy… 

Dzień sto dwudziesty drugi: spowiedź z życia

Przepytuje mnie pani kurator („Jakie ma pani dochody? Nieźle, nieźle, to jakim cudem pani nie wystarcza na życie? Kredyty…”), przepytuje mnie pan w banku („Średnie wydatki na gospodarstwo domowe? Jak to pani nie wie? A rachunki za gaz? Za śmieci, ile pani płaci za śmieci?”). Czuję się jak na ciągłej spowiedzi.

Zaglądają w moje życie, jak ja zaglądałam w życie mojego osadzonego. Poznają każdy kawałek mojego życia i je oceniają. „Ho, ho, nie wie, ile płaci za gaz. Ho, ho, ho, nie potrafi zarządzać swoimi pieniędzmi.”. Łatwo wam wszystkim mówić, drodzy oceniający, co potrafię, a czego nie potrafię. 

Na przykład nie potrafię przestać płakać. Trzymam się i ciągle się nie poddaję, ale i tak ciągle płaczę. Nie potrafię nie chodzić na kawę. Czuję się wtedy zarazem normalna i winna. Nie potrafię odmówić mojemu osadzonemu kolejnej karty telefonicznej lub kompletu znaczków. A w każdym liście on pisze, jak bardzo nie potrafi nad czymś popracować, jak bardzo nie może czytać i jak ogromnie tęskni. Cieszę się, że tęskni, ale chciałabym, by popracował. Choć trochę tak, jak ja pracuję. 

Spowiadam się także tu, na tym blogu. Po co. 

Słowo na dziś

spowiedź – w niektórych religiach: wyznanie grzechów, lecz ja więcej grzechów nie pamiętam ponad to, że w ciągu ostatnich dwóch tygodni napisałam do mojego osadzonego tylko dwa listy, a nie list codziennie, jak obiecywałam sobie i jemu, jednak znieść nie mogę tego, że on tam siedzi i nic nie robi tylko cierpi, a ja zapieprzam jak gnu przez sawannę, sama, przez życie; zwierzenie się komuś z osobistych spraw – opłata za śmieci, zużycie gazu to są osobiste sprawy. Nie życzę sobie, by ktokolwiek o tym wiedział. Tym bardziej, że ani bank, ani pani kurator nie zachowają tajemnicy spowiedzi. Mentalny gwałt na mnie się dokonuje codziennie. 

Dzień sto trzynasty: rozdrażnienie

W bluzie mojego osadzonego siedzę w łóżku i biegam palcami po klawiaturze. Bliżej niego być nie mogę. Piszę o nim, ubieram się w niego. I denerwuję się na niego. 

Wczorajsze spotkanie z panią kurator byłoby mi całkowicie obojętne, gdyby nie to, że z pozycji obojętnego członka społeczeństwa zostałam przesunięta do roli podejrzanej. Nie pyta się, jak dobra jest moja rodzina. Muszę udowodnić, że nie jesteśmy patologią. Relacje moje z teściową są złe – to jest założenie, które jestem zmuszona obalić. Ale jak dowieść, że nie jestem słoniem? Kto uwierzy człowiekowi, który twierdzi, że nie jest wariatem: każdy wariat przecież dowodzi, że nie jest szalony. 

Szukam słów, słowa mnie opuściły. Siadam do klawiatury, wpatruję się tępo w ekran. Ogarnia mnie rozdrażnienie. Pragnę mojego osadzonego ukarać za to, co przez jego głupotę mnie spotkało. Robię to w najgorszy możliwy sposób. Zamiast zastanawiać się, jak udowadniać całemu światu, że nie jestem słoniem, wariatką, patologią…

Słowo na dziś

rozdrażnienie – podniecenie nerwowe będące wynikiem doznanej przykrości, zmęczenia itp., zatem nie rozdrażnienie, bo nie jestem podniecona nerwowo, lecz znużona. Znużenie zatem? Rozdrażnienie chyba może mieć spokojną formę?

Dzień sto dwunasty: kurator zawodowy

Na rozmowie z panią kurator („Kowalska mówi, kurator zawodowy przy sądzie karnym” – rzuca przez telefon, jak niegdyś porucznik Borewicz, od niechcenia, lecz z naciskiem i władzą w głosie) najważniejszym tematem są koty. Opowiadamy sobie o znajomych kotach, pani kurator pokazuje mi swojego kota, na, niestety, lekko prześwietlonym zdjęciu, przez co nie mogę docenić jego wyjątkowego ubarwienia. 

Dowiaduję się mimo to, że nie jestem patologią. Moja rodzina także nie jest patologią („Aaa, to porządna rodzina. Wszyscy z tego miasta pochodzą? Od ilu pokoleń?”). Co więcej, okazuje się, że nawet mój osadzony nie jest patologią („Za co siedzi? Za głupotę pani mówi? Faktycznie, za głupotę…”). Na koniec pani kurator pyta, czy zaczekam jeszcze pięć minut, bo ponownie zadzwoni do sądu penitencjarnego, by upewnić się, czy akta mojego osadzonego trafiły tam, gdzie miały trafić i czy sprawie nadano bieg. Te pięć minut wykorzystujemy na kolejne ploteczki o kotach, a ja przypominam sobie, że mam przecież opinie o moim osadzonym. Przekazuję ich kopie pani kurator, która przerywa czytanie kolejnej kartki (podnosi przy tym brwi, podejrzewam, że ze zdumienia, jakiej to wysokiej klasy specjalistę i porządnego człowieka Państwo Polskie postanowiło zamknąć w ciupie), bo oto pięć minut minęło i trzeba ponowić telefon. 

Niestety, nie wiadomo, czy akta mojego osadzonego otrzymały już sygnaturę i czy możemy rozpocząć odliczanie 14 dni. Tyle ma czasu sąd penitencjarny na wyznaczenie terminu rozprawy. Pytam, kiedy może być rozprawa, czy pani kurator ma może jakieś doświadczenie w tym względzie. Gdy słyszę, że w czerwcu wyznaczano terminy na połowę września, brakuje mi tchu w piersiach. Głośno liczę. To znaczy, że może w grudniu odbędzie się rozprawa. Przełykam głośno ślinę. Tłumaczę, że wtedy będzie już po ptokach. Praca tyle nie zaczeka. Czy można przyspieszyć? Nie, tej mocy pani kurator nie ma, ale może mi jeszcze jedno zdjęcie kota pokazać, tym razem nieprześwietlone. Ogarnia mnie ciemność. 

Słowo na dziś

patologia – nie mam do czynienia z nauką o chorobach, nie odczuwam, że mój organizm jest w stanie chorobowym, nie trafiłam na oddział w szpitalu ginekologicznym, przeznaczony dla kobiet z powikłaniami w przebiegu ciąży. Mam do czynienia z nieprawidłowymi zjawiskami występującymi w życiu społecznym. Konkretnie ja „jestem patologią”, bo nie ma mnie w godzinach standardowo pracowych w domu (bez zapowiedzi złożona wizyta), mój osadzony natomiast nie istnieje (sąsiedzi go nie znają, na domofonie brak nazwiska). Zgadza się, na co dzień mam do czynienia z patologią. Na przykład zogniskowaną w strażnikach więziennych. 

Dzień siedemdziesiąty ósmy: huśtawka

Wczoraj „idziesz do pracy”, dzisiaj „wychodzisz”. Wczoraj „nie można wysłać”, dzisiaj „wysyłaj”. Wczoraj śmiech, dzisiaj płacz. Żyjemy z moim osadzonym na huśtawce. Fundatorami rozrywki są wychowawcy. Nic w tym dziwnego, jeden z nich jest wychowawcą do spraw kulturalno-oświatowych (ten sam, który pisze „swetr”). 

Nie potrafię się w tym odnaleźć. Tym bardziej, że mam w kuchni żarówkę do wkręcenia w miejsce spalonej. Nie dosięgnę do niej sama. Tym bardziej, że nie mam ramienia, na którym mogę złożyć głowę, gdy w łóżku, oparta o ścianę, czytam nocami. Nie potrafię się odnaleźć sama w łóżku. Potrzebuję kogoś, potrzebuję mojego osadzonego, by mnie tam odnalazł i powiedział: „Tu jesteś”. I powiedział: „Tu ja jestem”. 

 Nie potrafię się odnaleźć w świecie, w którym pracownik zakładu karnego mówi o pracowniku sądu per „jełop”. To nie pracownikowi zakładu karnego nie chciało się czegoś zrobić, to kurator jest jełopem. 

Kurator mówi jedno, wychowawca mówi drugie. Kurator mówi, że wychowawca ma ponowić prośbę do kuratora o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, a w tej prośbie ma zamieścić numer telefonu do mnie. A nawet jeśli nie zamieści tego numeru (bo po co, przypominam), to już będę wiedziała od „przyjaciela”, że mogę zadzwonić do biura kuratorów i umówić się na rozmowę. Wierzę kuratorowi, temu jełopowi. Wierzę mu tylko dlatego, że kurator mówi „przyjaciel”, nie „osadzony” ani „skazany” czy wręcz „konkubent”. Na kilka minut rozmowy przestaję być konkubiną, tylko ciągle razem z moim osadzonym siedzimy na huśtawce. 

Słowo na dziś

kurator – osoba wyznaczona przez sąd do sprawowania dozoru nad osobą skazaną na karę pozbawienia wolności w zawieszeniu lub nad nieletnim przestępcą oraz ustanowiony przez sąd przedstawiciel osoby niezdolnej do działań prawnych. Czyli jełop przychodzący przeprowadzić wywiad środowiskowy na prośbę zakładu karnego w celu wydania opinii o osadzonym.