Dzień dwudziesty czwarty: dzień

Pragniecie krwi. Czytelnicy, słuchacze, odbiorcy. Czekacie na mrożące krew w żyłach opowieści z więzienia. Nie ma takich. Są tylko kolejne dni. Nie wiem, jak wygląda jego dzień, dzień osadzonego, dzień w więzieniu. Wiem, jak wygląda mój dzień, jak wyglądają moje dni. 

Wpisuję do kalendarza kolejne zadania: 

• zadzwonić do X,
• mail do Y,
• odebrać z serwisu sprzęt,
• zrobić pranie,
• zanieść podanie do N,
• spotkać się z D,
• naładować telefon,
• obciąć paznokcie,
• kupić szampon.

Prowadzę trzy życia. Jedno moje, stare życie. Drugie mojego osadzonego, które zostawił rozgrzebane. Trzecie mojego osadzonego tam. To trzecie jest najtrudniejsze, ale to drugie zabiera najwięcej czasu. 

Najstraszniejsza w więzieniu jest nuda. W moim więzieniu jej brak. Jest sobotni wieczór, padam ze zmęczenia. Świat się bawi, ja zasypiam. Zrobiłam pranie. Wyprałam w końcu piżamę mojego osadzonego. Dwudziesty czwarty dzień jest dniem jak co dzień. Jest dniem, jak każdy dzień, samotnym. 

Słowo na dziś

dzień – od wschodu słońca, gdy jest jasno na dworze, usiłuję przetrwać do wieczora, do zachodu, a Ziemia  nieubłaganie wykonuje obrót wokół własnej osi i dzień nie trwa dwunastu godzin, lecz dwadzieścia cztery. Nie mam terminu, nie mam daty określonej, czekam i każdy kolejny dzień jest następnym dniem pewnego okresu w moim życiu. Każdy kolejny dzień jest samotnym dniem. 

Dzień jedenasty: planowanie

Do tej pory jedyną sytuacją – nie chciałam jej sobie wyobrażać w moim prywatnym życiu – w której mogłabym grzebać w papierach i urządzeniach bliskiej osoby, było porządkowanie spraw moich rodziców, gdyby zmarli. Oczywiście, wszyscy kiedyś umrzemy i tak jak do mnie należał będzie obowiązek posprzątania po nich, tak i ktoś będzie musiał sprzątać po mnie. Odkąd mój ukochany przeobraził się w osadzonego, sprzątam po nim. Czytam maile, esemesy, przeszukuję szuflady. Sprzątam w jego sprawach zaszłych i aktualnych. Kawałki układanki trafiają na swoje miejsce. Po pierwszym szoku ktoś, kogo znałam, okazał się tą samą osobą w roli osadzonego. 

Dokonuję jednak wiwisekcji na żyjącym człowieku. Nawet przenikam, nie pod skórę jak drzazga, lecz wchodzę w krwiobieg, staję się nim: odpowiadam na maile, udaję. Przyjmuję telefony, tak, słucham, jestem konkubiną, nie, nie będzie, nie może, nie ma go, nie wiem, na pewno nie, hahaha, proszę pana. 

Przez to wszystko porządkuję także moje rzeczy, hasła, dostępy. Zbiorę je w jednym miejscu. Nigdy nie mogę wiedzieć, czy wychodząc z domu, wrócę do niego wieczorem, jak planuję. Nie planuję, właśnie, przestałam planować, a jednocześnie planuję to, co będzie po mnie. 

Słowo na dziś

planować – najbardziej mi odpowiada znaczenie 1 w Słowniku Języka Polskiego. „Snuć plany, zamierzać coś”, jak to się ma jednak do „opracowywać plany” (znaczenie 2), czyż opracowywanie planów nie ma nieco bardziej praktycznego wymiaru od ich snucia? Moje plany to jest projektowanie przyszłości, jakbym skłaniała się ku znaczeniu 2. Najbardziej jednak chciałabym, by moje plany niosły w sobie słownikowe znaczenie 3: „wykonywać projekty”. Moje życie niech będzie obiektem budowlanym, a ja jego architektem.